Pytanie z egzaminu PES

Sesja: Wiosna 2026, Specjalizacja: Położnictwo i ginekologia

29-letnia kobieta (0-0-1), w 34. tygodniu ciąży, zgłasza narastającą duszność, ortopnoë, kołatania serca i obrzęki kończyn dolnych. Dotychczasowa ciąża przebiegała prawidłowo. W badaniu przedmiotowym tachykardia 118/min, trzeszczenia nad polami płucnymi i poszerzenie żył szyjnych. Ciśnienie 88/58 mmHg. Saturacja 92% w spoczynku. Wyniki badań: EKG: tachykardia zatokowa; Echo serca: EF 28%, poszerzona lewa komora, niewielkie poszerzenie prawej komory; NT-proBNP (peptyd natriuretyczny): bardzo wysokie stężenie; brak cech wady zastawkowej; morfologia i elektrolity prawidłowe. Pacjentka nigdy nie chorowała wcześniej na serce, nie przyjmuje leków, jest w I klasie choroby otyłościowej, a między ciążami przyjmowała nieregularnie bromokryptynę z powodu hiperprolaktynemii. Lekarz rozpoznaje kardiomiopatię okołoporodową (PPCM) ze wstrząsem kardiogennym. Które z poniższych postępowań jest najbardziej właściwe w powyższej sytuacji klinicznej?

A) włączenie inhibitorów ACEI i ARB, ponieważ poprawiają funkcję lewej komory i są zalecane w ostrej niewydolności serca, by uzyskać czas na podanie sterydów celem stymulacji dojrzałości płuc płodu.

B) włączenie beta-blokera nieselektywnego oraz kontynuacja bromokryptyny w dawce niskiej, aby ograniczyć hiperprolaktynemię potencjalnie zaangażowaną w mechanizm kardiomiopatii.

C) pilne zakończenie ciąży cięciem cesarskim oraz rozpoczęcie mechanicznego wspomagania krążenia w ośrodku specjalistycznym.

D) leczenie diuretykami i.v., hydralazyną oraz nitratami z kontynuacją ciąży do 36.-37. tygodnia, ponieważ PPCM rzadko wymaga wcześniejszego porodu.

E) włączenie doustnego furosemidu, aby zmniejszyć objawy zastoinowej niewydolności krążenia z równoległym podaniem sterydów celem stymulacji dojrzewania płuc płodu.